Foei, Karel De Gucht, foei …
Zondag, 6 oktober jongstleden, zo ongeveer rond de middag, viel voor Bart De Wever de hemel in. In het zondagse VRT-actualiteitsprogramma De 7de Dag stelde Karel De Gucht, regeringsonderhandelaar voor de VLD, onomwonden dat De Wevers eigenste N-VA plat op de buik zal moeten om onder de lat door te raken. De Gucht verwoorde hiermee op de hem eigen zijnde wijze dat de N-VA, net zoals alle andere partijen die nu al meer dan 100 dagen proberen een oranje-blauwe regering in het zadel te krijgen. Deze boodschap, die blijk geeft van een rationele visie op een door overtrokken en emotionele uitspraken gehypothekeerde formatie, werd volledig uit zijn context gerukt door hyper-Vlamingen zoals De Wever die zich maar al te graag de rol van slachtoffer aanmeten. De waarheid kwetst en dat werd zondag alweer op markante wijze duidelijk. Maar er is meer. De gepikeerde reactie vanwege de N-VA, met De Wever op kop, laat zien wat het toekomstbeeld is waar deze mensen en hun bondgenoten, ondermeer ook terug te vinden in de Vlaamsnationale fracties binnen kartelpartner CD&V, voor staan. De reactie dat De Gucht het eensgezinde Vlaamse front tegen de Franstaligen met zijn uitspraken opblies of op zijn minst toch ernstige schade op liet lopen verraadt de confrontatiepolitiek waarvoor de N-VA en haar Vlaamsnationale bondgenoten voor staan. Terwijl de essentie van politiek en zeker de vorming van een coalitieregering voor de Belgische federale staat nu eenmaal het Compromis met grote ‘C’ is en iedereen, wanneer men een voor alle partners bevredigend Compromis wil bereiken, tijdens dergelijke onderhandelingen water bij de wijn moet doen, verkettert de N-VA ieder redelijk politicus die wijst op deze noodzaak van water bij de wijn. Het tentoonspreiden van enige politiek inzicht wordt zo gelijkgeschakeld met het zijn van een ‘Slechte Vlaming’, zowat de ergste beschuldiging die een Nederlandstalig politicus in België, een Vlaams politicus, heden ten dage over zich kan krijgen. Hoewel De Gucht, mede door het lijmen van diens partijvoorzitter Bart Somers, die zich zelf haastte om te bevestigen dat zijn partij de Vlaams eisen blijft onderschrijven en zich zo mogelijk nog wat Vlaamser te profileren dan het hyper-Vlaamse kartel CD&V-N-VA, net geen Vlaamse fatwa over zich uitgesproken kreeg, is ook het stigma ‘Slechte Vlaming’ er één wat kan tellen. Niet dat De Gucht zich zorgen hoeft te maken. Zijn partij telt wel meer ‘Slechte Vlamingen’ volgens de Vlaamsnationale definitie. Herman De Croo was eerder tijdens deze formatie volgens Bart De Wever niet eens een Vlaming. Alsof dat een schande was…
Eendracht maakt macht…
De Wever heeft met andere woorden niet alleen een gespannen relatie met onze Franstalige mede-Belgen. Ook met Nederlandstalige politici die meer dan terechte vraagtekens stellen of opmerkingen maken bij de extreme en voortvarende houding van de N-VA botert het niet. Wat vrij logisch is, Eendracht maakt macht is nu eenmaal de Belgische nationale spreuk en niet de Vlaamse… Belangrijker echter nog is de blik die we door dergelijke voorvalletjes krijgen op de toekomst die Nederlandstalige België, de Vlaamse gemeenschap, wacht wanneer het aan de N-VA en haar bondgenoten ligt. Vanuit zijn exclusieve enge nationaliteitsvisie, eigende Bart De Wever en zijn N-VA zich het recht toe te beslissen wie wel en wie niet tot de Vlaamse volksgemeenschap behoort. De Croo hoort er, bij monde van de Wever, alvast niet bij. Want, zo luidde het, het is niet omdat Herman De Croo, geboren op het grondgebied dat volgens Bart De Wever toebehoort aan zijn Vlaamse volk, Nederlands spreek, dat die man een Vlaming is. Het feit dat De Croo, net zoals de meerderheid van de Nederlandstalige Belgen, lees; Vlamingen, er van overtuigd is dat België een betere toekomst biedt dat een onafhankelijke Vlaams republiekje, was uiteraard de onderliggende reden. Maar een dergelijke uitspraak toont op markante wijze aan hoe het Vlaamsnationalisme een zelfvernietigende ideologie is. Wie afwijkt van wat de kopstukken binnen de Vlaamsnationale beweging als hun Vlaamse volk zien, en deze definitie blijkt nogal rekbaar te zijn, kan er uitgeschopt worden. Voor ‘Volksverraders’ is geen plaats in de Vlaamse gemeenschap. Tot welke excessen dergelijke Pol-Pot-achtige redeneringen omtrent de zuiverheid van een volk kunnen leiden is doorheen de geschiedenis al op meer dan voldoende wijze geïllustreerd… En zo werd Herman De Croo, waarvan bekend is dat hij over de nodige reserve, discretie en kunde beschikte om de formatie misschien vooruit te helpen, door De Wever afgeschoten als zijnde géén Vlaming maar een Belg en dus inacceptabel. Anders hadden we dankzij De Croo en diens Franstalige collega Langendries misschien al een regering maar dan was de N-VA, die electoraal enkel overleeft dankzij de steun van CD&V, misschien eens niet tevreden. Wat uiteraard een schande zou zijn, stel je voor…
De glorievolle toekomst…
Wat meteen op een derde pijnpunt duid. Een pijnpunt waar weinig over te lezen valt in de Nederlandstalige massamedia. De focus ligt daar vooral op de onjuiste wij; Vlamingen versus zij; Walen/Franstaligen, tegenstelling. De feiten zijn echter wat ze zijn. De verkiezingen van 10 juni hadden de bedoeling een nieuwe kamer en senaat te kiezen voor de Belgische staat. Het Belgische volk koos toen zijn vertegenwoordigers die dan later ook een federale regering moesten vormen voor de iets meer dan 10 miljoen Belgen. Kenmerkend voor deze regering is dat zij de belangen dient te verdedigen van de Belgische staat en zijn 10 miljoen inwoners. Onder belangen kan naast de welvaart en het welzijn van de inwoners ook de integriteit van de staat verstaan worden. Het is dan ook logisch dat dergelijke regering zou bestaan of gecreëerd worden met de hulp van mensen die begaan zijn met de Belgische staat en zijn inwoners. En niet door mensen wiens enige levensdoel de vernietiging van de Belgische staat in welke vorm dan ook is. Want dat is het doel van de N-VA. In haar verklaring van 13 oktober 2001, voor iedereen vrij consulteerbaar op het internet, staat duidelijk dat de N-VA kiest voor een onafhankelijk Vlaanderen! Het is dan ook surrealistisch te noemen dat dergelijke partij zich positief zou inzetten voor de vorming van een federale Belgische regering wiens taak onder meer het beschermen van de Belgische territoriale integriteit is. Vandaar dat men zich er van moet vergewissen dat het mislukken van de regeringsonderhandelingen, waar Bart De Wever zich voor de camera al herhaaldelijk over beklaagde, eigenlijk net de ultieme doelstelling is van Vlaamsnationale groeperingen zoals de N-VA omdat dit een mogelijk opstapje kan zijn naar hun ultieme doel. Alles en iedereen die zich dan ook oprecht zouden inzetten voor de vorming van een federale Belgische regering is dat ook een doorn in het oog van de Vlaams-nationalistische separatisten zoals Bart De Wever. Vandaar dat De Croo voor hem persona non grata was en dat ook de uitspraken van Karel De Gucht als heiligschennis afgedaan worden. Zoals eerder gesteld, dit soort kleine opstootjes in het politieke land werpen klaar licht op de toekomst van een eventuele Vlaamse republiek met kleine ‘r’. Een op zichzelf terug geplooide staat onder leiding van een steeds meer paranoïde wordende elite, waar een van de leidende elite afwijkende mening niet toegestaan is en door diezelfde elite actief bestreden wordt. Intellectuele zuiveringen en repressie troef dus. Het nu nog ver-van-ons-bed gelegen Myanmar komt op dat ogenblik wel heel dichtbij…
Categorie: België, buik, De Gucht, De Wever, Vlaanderen
