Het leven is een aaneenschakeling van toevalligheden. Gisteren, in de namiddag, na wat toch wel als één van de mindere gastcolleges van dit jaar gezien kan worden, blijven we met enkele studenten plakken op de faculteit. Het doorsnee commentaarpraatje over de lessen groeit uit tot een algemene babbel waarbij het gehalte anekotes en herinneringen vrij snel groeit. Ditmaal was het middelbare onderwijs, dat we nu al zes jaar achter ons gelaten hebben, het onderwerp van dienst. Algemene teneur; het was toch een mooie tijd hé, die jaren op ‘t middelbaar.
Je kon onbezorgd door het leven wandelen, nou ja, zeverde er op los en hoefde je weinig aan te trekken van wat er om je heen gebeurde. Middels de nodige onnozelheid werd alles leuk en prachtig. Het soort onbezonnenheid dat je nog net ervaart wanneer je met één voet in volwassendom en met één voet in de adolescentie staat, daar ging het om. Dat is helaas, met de jaren, vervaagd tot een mooie herinnering.
Of toch niet. Diezelfde avond, op een leuke spaghettislag van een middelbare school, waar de zesdes hun kas trachten te spekken voor wat de spetterendste 100-Dagen moeten worden sinds het begin van de geschiedenis, tussen pot en pint, komt datzelfde gevoel van ongedwongenheid en onbezonnenheid terug. Laat een mens zich drijven op de stroom, ontspannend en genietend van de innerlijke rust die herwonnen wordt….
Categorie: , 100-dagen, gevoelens, Middelbaar, rust, spaghetti
