De vaudeville omtrent de regeringsvorming is sinds het voorbije weekend compleet. Nadat de kleinste pionnen op Leterme’s schaakbord, CDh en N-VA, beide met compleet tegengestelde visies op de toekomst van ons land, het ultieme, al is dat woord gezien de voorgeschiedenis van deze regeringsonderhandelingen vrij relatief te noemen, voorstel van Leterme afwezen, diende de voormalige ex-formateur voor de tweede maal zijn ontslag in bij de koning.
Koning Albert kon deze keer niet anders dan dit ontslag te aanvaarden en de fel gecontesteerde West-Vlaming te verlossen van de zware last die zijn, nogthans Sterke Schouders, moesten dragen. Crisis compleet dus en het was dan ook zoeken geblazen naar iemand die voldoende staatsmanschap bezit om deze nieuwe crisis op te lossen.
Helemaal een klucht werd het nu toen bekend werd dat Guy verhofstadt, de man waartegen Leterme’s hele campagne opgebouwd was, nu opgeroepen werd om diezelfde Leterme’s oranje-blauwe coalitie in extremis in het zadel te helpen. Hoe of wanneer dat zal gebeuren, wist Verhofstadt nog niet. Daarover tast men vooralsnog in het duister. Net zoals over de titel die Verhofstadt moet krijgen. Is hij nu een informateur? Of een ontmijner? Verkenner is ook mogelijk, al wilde de premier van lopende zaken dat niet gezegd hebben.
De onduidelijkheid van de laatste dagen is tekend. De extremisten hebben wat ze willen, chaos! Niemand weet nog hoe of wat gedaan en het weze duidelijk dat dit alles behalve in het belang is. Toch scheen er gisterenavond ook een klein lichtje aan het einde van de tunnel. Verhofstadt koos voor het juiste adjectief in zijn speech. Hij noemde de huidige crisis in ons land een Politieke Crisis. En dat klopt. De politiek in ons land is in crisis en dreigt het hele land daarin mee te slepen. Het land zelf, de bevolking, is echter niet in crisis. Van grootschalige protestmarsen, betogingen, relletjes of gevechten tussen ontevreden burgers is geen sprake.
Op momenten waar ons land echt in crisis verkeerde zoals tijdens de Koningskwestie of de Schoolstrijd was dit wel het geval. Nu bewaard het volk echter zijn kalmte, is het een toonbeeld van sereniteit en rationaliteit. Heel wat anders dan het gedrag dat zij vertonen die claimen het volk te vertegenwoordigen. Misschien moet de politiek maar een voorbeeld aan de bevolking nemen en naarstig, in alle rust en stilte, verder werke ten bate van de bevolking in het algemeen!
Categorie: België, CDh, crisis, Koningskwestie, Leterme, N-VA, Schoolstrijd, Verhofstadt, Vlaanderen
