Baeckeoffe…

By Thomas

ep1.jpg

Als iemand je een week op voorhand verteld dat je dag op dag een week later geen boterhammetjes maar wel Baeckeoffe als avondmaal zou hebben en je van de ene dag op de andere in het Europees Parlement zou rondlopen, dan zou je die persoon wel eens voor gek durven verklaren. Toch gebeurd het.

Van de ene dag op de andere zit je op de bus richting Straatsburg, waar op dat ogenblik, we schrijven donderdagochtend, 13 december jl., de maandelijkse plenaire zitting van het parlement zal doorgaan. Het is met andere woorden, om het in EU-jargon te zeggen, Straatsburgweek. Heel het Europees parlement, normaliter gehuisvest in onze hoofdstad Brussel, verhuist dan met zijn hele hebben en houden naar Straatsburg. En dat voor amper vier dagen, van maandag tot donderdagavond, al vertrekken de meeste parlementsleden, aldus socialitisch parlementslid Mia De Vits, al donderdagnamiddag.

En dat klopte. Toen we tijdens ons bezoek aan het parlement vorige week donderdag, op uitnodiging van Mia De Vits en SPa-Gooik-Pajottenland, even gingen bijzitten in de plenaire zitting, op de publiekstribune van het halfrond uiteraard, was daar nog slechts een handvol parlementairen in een race tegen de klok aan het debateren. Onderwerp van het moment, de Europese betrokkenheid in de kwestie Oost-Tsjaad (en Darfoer) en vrouwenrechten in Saudi Arabië. Niet meteen de onderwerpen waar de meeste Europese politici warm voor lopen.

Leuk omzien was de strikte reglementering waar massademocratie toe leiden kan. Middels een vorm van scorebord zien de parlementairen hoeveel tijd ze krijgen in het debat. Nou ja, als tussenkomsten met een limiet van 1 à 2 minuten, daarna gaat de microfoon onherroepelijk uit, tot een levendig debat zouden kunnen leiden. De democratie heeft zo haar grenzen, althans toch in de praktische uitvoering van het democratisch debat.

Toch interessant om zo het parlement eens tijdens de werkuren te zien. Hoedje af ook voor de simultaanvertalingen die door enkele tientallen tolken voorzien worden. Het zijn die stille werkers die deze Europese carousel draaiende houden, zoveel is zeker. Een beroep met een toekomst ook, als we de tourguide mogen geloven. De Europese instellingen zitten nu eenmaal vast aan de bepaling dat iedereen in de EU in zijn haar, officieel erkende taal, voorzien wordt van alle mogelijke informatie en zich ook zo mag uitdrukken. Vooral mensen die naast de drie grote Europese talen, Engels, Frans en Duits ook een aardig mondje Maltees, Gaelic of Hongaars praten zijn van harte welkom. Waag uw kans!

Straatsburg is echter meer dan het Europees parlement. De stad, gelegen op de grens tussen Frankrijk en Duitsland, heeft, om het in reisgidstaal te zeggen, een rijk verleden en herbergt een schat aan pitoreske plaatsjes die zeker en vast een bezoekje waard zijn. Petit France, de kathedraal, al was die naar onze smaak een slechte poging aan bouwKunst te doen, de schilderachtige straatjes met vakwerkhuisjes, allemaal is het zeker eens de moeite waard. Voor wie echter liever in Europese sferen blijft vertoeven is er bovendien ook nog het Europese hof voor de Rechten van de Mens, de Raad van Europa en de zetel van Arte, om het eens over Europese grensoverschrijdende televisie te hebben.

‘S avonds, wanneer men de koude en de gure Elzasser-wind ontvlucht, kan men in de vele restaurants zich te goed doen aan een vreemd allegaartje van streekgerechten men hoogst bevreemdende namen en smaken. Voor men het weet eindigd men dan met een Baeckeoffe; een stoofpot van varken-, runds en schapenvlees in een zee van Riesling. Op zich geen slechte, maar toch een weinig gesophistikeerde keuken. Opletten is het wel geblazen met betrekking tot de financiële kant van de zaak. Straatsburg blijkt een vrij prijzige stad te zijn, waar het, om het met de gevleugelde woorden van een medereiziger te zeggen, voor een student onmogelijk is om zich u te drinken. Drie Euro voor een klein, doorsnee pintje, na het parlement is dit zonder twijfel de meest beklijvende herrinnering aan deze Straatsburgweek

Categorie: , , , ,

Reageer