Vandaag verscheen in de VUM-kranten deel 3 van de reconstructie die de standaardredactie maakte van de voorbije politieke crisis. Onderwerp van dienst was de rol die de koning al dan niet gespeeld zou hebben in de crisis. De Standaard-redactie ging er van uit dat de vorst eigenlijk maar weinig greep had op de gebeurtenissen en ze veeleer moest ondergaan dan dat hij er zelf een rol in kon spelen.
De vorst leek dus de rol te spelen zoals het Vlaams(nationalistische) politieke establishment hem wil zien spelen; die van een afwezige, monddoodgemaakt en louter lintjesknippende royal. Het type vorst dat je op tijd en stond eens uit de kast haalt om indruk te maken in het buitenland en er geld aan te verdienen. Geen inspirerende figuur die, conform zijn eed, het land in zijn integriteit en samenhang beschermt maar een TV-personage waar de makers van allerhande Royalty-magazines zich op kunnen botvieren.
De algemene teneur van het artikel bleek uiteindelijk te zijn dat de vorst zijn mond hield tijdens de crisis en dat dit eigenlijk toch niet de rol was die hij diende te spelen. Koning Boudewijn zou tijdens de politieke crisissen in zijn regeringsperiode veel actiever geweest zijn, wat blijkbaar toch als positief ervaren werd. Dit alles doet ergens toch een wrang gevoel ontstaan. Met de regelmaat van de klok schrijft de Nederlandstalige, Vlaamse, pers, conform de heersende politieke doctrine, dat de koning zich niet mag mengen in de politiek, zijn mond moet houden en herleid moet worden tot die lintjesknippende, vriendelijk zwaaiende maar verder bijzonder passieve royal.
Nu echter lijkt het alsof deze periodieke golven van Albert-bashing tot een eind gekomen zijn en men, beseffend dat er inderdaad een actieve, neutrale, bemiddellaar nodig is om de politieke kleuterklas te kalmeren, een oproep wenst te lanceren voor een actievere rol vanwege de vorst.
Niets is echter minder waar. Preekt de vos passie, boer, let op uw ganzen, gaat het spreekwoord en dat is ook weer nu het geval. Nu de rust in de Wetstraat teruggekeerd teruggekeerd lijkt en Joëlle de zwarte kraai niet meer dagelijks als Vlaamse volksvijand nummer één afgeschilderd kan worden, moet men op zoek naar een nieuwe crisis en een nieuwe vijand. Slachtoffer van dienst zal, zo lijkt het, het koningshuis zijn.
Zo blijkt de vorst, in een van zijn meer actieve momenten tijdens de voorbije crisis, CD&V gepolst te hebben of het mogelijk was dat de CD&V het kartel met de N-VA zou opblazen. Het Paleis zag de N-VA, aldus de kranten, als de hoofdverantwoordelijke voor de politieke crisis. Meer zelfs, de koning zou deze Vlaamsnationalistische partij als staatsgevaarlijk bestempeld hebben. Men kan hem geen ongelijk geven. De rabiaat anti-Belgische N-VA pleit openlijk voor het opblazen van ons landje. Als dat geen staatsgevaarlijk gedrag is, wat is het dan wel?! De koning heeft dus gelijk. Meer zelfs, hij deed op dat ogenblik wat hij moet doen, actief bemiddelen en tussenkomen om de redelijkheid te laten zegevieren en het land niet in handen te geven van redeloze extremisten zonder enige toekomstvisie.
Toch heeft het er alles van weg dat, voortbouwend op deze uitspraak, er een nieuw rondje Albert-bashing in de Vlaamse media zit aan te komen. Het is nu eenmaal slechts een klein stapje naar van louter berichtgeving naar de traditionele Vlaamse kaakslagreflex waarbij iedere kritische opmerking over het Vlaamsnationale extremisme als anti-Vlaams wordt afgeschilderd. Daarnaast dient men ook in het achterhoofd te houden dat er vandaag ook een hoogst interessant artikel in de kranten terug te vinden was over Jacques van Ypersele, de kabinetchef van de koning en al jaren de gebeten hond wanneer het in de Vlaamse media over de rol van de koning gaat. Van Ypersele is wereldvreemd en moet weg, zo kan men het artikel best samenvatten.
Het bewijs voor deze vaststelling komt van senator Pol Vandendriesche. Die leert ons dat Van Ypersele naar wat Vandendriesche van horen zeggen heeft niet eens een TV in huis heeft. Meer zelfs, Van Ypersele is volgens Vandendriesche, wellicht nog nooit een volkscafé, wat daar ook zo bijzonder aan moge zijn, binnengeweest. Als bewijs van de vermeende wereldvreemdheid van de koninklijke kabinetchef kunnen deze faits divers uiteraard wel tellen…
Het lijkt allemaal bijzonder onschuldig, soms zelfs, kijkend naar de argumentatie, bijzonder grappig maar het feit is echter dat aan het einde van deze mooie dag, waarin in een opiniestukje in diezelfde VUM-kranten, al de nodige kritiek te horen was op de kabinetchef, de VRT-Nieuwsdienst Bart De Wever in Terzake uitnodigt om zijn ongezouten mening te geven over ’s konings uitspraak dat de N-VA staatsgevaarlijk is. Het behoeft weinig uitleg dat dit alles voldoende stof zal leveren voor een nieuwe politieke polemiek waarbij het laatste instituut in dit land dat nog respect afdwingt opnieuw kop van jut zal zijn.
Categorie: Albert, CD&V, De Wever, Koning, N-VA, Van Ypersele, Vandendriesche
