Een duivelshuwelijk…
Ronduit deprimerend, zo kan men de voorbije weken omschrijven. Het allesvernietigend offensief dat de populaire media de voorbije weken gevoerd hebben om ons er van te overtuigen dat het toch zo gezellig is met zijn tweetjes en je Valentijn écht wel moet vieren wil je er bij horen, heeft er voor gezorgd dat zelfs de meest happy single er een zenuwinzinking aan over zou houden.
Op zich is er uiteraard niets mis met het vieren van de liefde. De mensen doen het graag en het houdt de economie draaiende. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ook aan Valentijn zijn een paar vuile kantjes. Zeker wanneer men Valentijn bekijkt in combinatie met het intussen goed ingeburgerde concept van de Happy Single. De Happy Single, hij of zij die geen partner heeft en daar naar verluidt gigantisch van geniet.
De dominantie van Valentijn, als concept van de gelukkige geliefden, en anderzijds de Happy Single, het concept van de gelukkige vrijgezel, laat geen plaats voor de bittere realiteit. Ongeacht voorkeur of afkomst lijkt het voor een steeds groter deel van de bevolking problematisch te worden een partner te vinden en er vervolgens een duurzame relatie op na te houden. De scheidingen swingen uit de pan en datingsites allerhande springen als paddestoelen uit de grond.
Een waar duivelshuwelijk, kan men de conceptuele dominantie van Valentijn en de Happy Single in de moderne massamedia noemen. Er wordt geen plaats gelaten voor de bittere realiteit dat velen het op deze veertiende februari moeten stellen zonder zoetje, bolleke of muizeke en die het daar misschien wel moeilijk mee hebben.
Het logisch gevolg is een vorm van sociale marginalisering. Wie én niet de helft is van een gelukkig koppeltje én geen Happy Single is verword tot een sociale rariteit die het, conform de populaire overtuiging, wel aan zichzelf te danken zal hebben. Enige vorm van evenwichtige debat, open kijk op de redenen waarom hij of zij zijn dagen alleen slijt, of het inderdaad aan de persoon ligt of misschien wel aan onze anonieme, jachtige wegwerpmaatschappij, wordt zo onmogelijk. Het logisch gevolg zijn frustraties, complexen, een wrang gevoel en mensen die zich steeds slechter gaan voelen in hun vel, met alle gevolgen vandien. Misschien is dat ook iets om vandaag even bij stil te staan…
