Van de regen in de drup…
“Een nieuw Europees land gaat op eigen kracht verder.” Zo besloot VRT-Nieuwsanker Martina Tanghe zondagavond de berichtgeving over de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van de Servische provincie Kosovo. De positieve toon van de berichtgeving verdoezelde echter de bittere realiteit.
Zo moet toch opgemerkt worden dat Kosovo alles behalve op eigen kracht verder zal gaan. Het republiekje bestaat bij de gratie van het Westen, niet in het minst de Verenigde Staten en de voornaamste Europese staten. Niet bij gratie van de EU, want die slaagt er weerom niet in een volledig gezamelijk standpunt in te nemen wat Kosovo betreft en bevestigd hiermee de moeilijkheden waarmee het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid van de Unie te kampen heeft.
Andere grootmachten, waaronder vetomacht Rusland op kop, zijn minder positief over Kosovo. Dat is niet zo verwonderlijk. De kwestie Kosovo illustreert op markante wijze de hypocrisie van het Westen. Tijdens de vredesonderhandelingen in de jaren ‘90 die uiteindelijk tot de Dayton akkoorden leiden en vervolgens een einde stelden aan de Joegoslavische burgeroorlog, weigerde het Westen de afscheiding van de Servische republieken in Bosnië-Herzegovina (Banja-Luka) en Kroatie (Kraijna) te erkennen en besliste men dat de grenzen van de voormalige Joegoslavische deelstaten de grenzen zouden worden van de opvolgstaten, in casu Slovenië, Bosnië-Herzegovina, Kroatie, Macedonië/FYROM en Servië-(Montenegro)
Nu erkennen de Westerse staten Kosovo als onafhankelijke staat en treden hiermee hun eigen bepalingen met de voeten. Bovendien blijft het Westen de erkenning van een handvol andere territoria die al jaren een defacto onafhankelijkheid genieten weigeren. Het betreft ondermeer Russisch-georienteerde gebieden zoals Transnistrië of Zuid-Ossetië in de voormalige Sovjet Unie.
Ook wat de werking van de nieuwe staat betreft is het niet Kosovo dat op eigen kracht verder gaat. Wat veiligheid, bescherming van minderheden, financiële kwesties tot de algemene economische ontwikkeling toe is het nieuwe landje zo goed als compleet afhankelijk van het Westen. Westerse troepen, waaronder ook Belgen, bewaren de vrede terwijl Europese politieagenten en juridische functionarissen de Kosovaarse politiediensten en de rechterlijke macht moeten ondersteunen. En dat is ook nodig. net zoals in buurland Albanië tiert de grote en kleine misdaad in Kosovo welig. Wat economische ontwikkeling betreft baart het nieuwe landje ook zorgen. De aanwezigheid van een beperkte voorraad delfstoffen en voldoende arbeiders kan tot te euforische voorspellingen leiden. In Joegoslavië was Kosovo, met de FYROM, altijd het economische zorgenkind dat enkel middels een geldstroom van de andere deelrepublieken een ietwat bevredigende levensstandaard kon halen. Het is de vraag of de huidige Westerse donoren bereid zullen zijn tot een zeer diepgaande en langdurige economische ondersteuning, zeker gezien de huidige negatieve economische prognoses waarmee ze thuis zelf geconfronteerd worden.
Op dit ogenblik, in de euforie over de onafhankelijkheid mag het dan wel lijken alsof alles in orde komt. Wanneer men echter na het feest tot de orde van de dag over moet gaan zou de onafhankelijkheid wel eens een zeer bittere pil durven worden. Zeker voor de doorsnee Kosovaar. Om over de doorsnee Serviër nog maar te zwijgen. Met het erkennen van een onafhankelijk Kosovo menen sommigen de nationaliteitenkwestie in het gebied op te lossen. Het probleem van de miskende Kosovaarse minderheid in Servië wordt hiermee misschien opgelost maar op zijn beurt ontstaat nu een nieuwe Servische minderheid in Kosovo. Waardoor men eigenlijk weer van de regen in de drup terechtkomt…
Categorie: Kosovo, Servië, onafhankelijkheid, minderheid, Verenigde Staten Banja Luka, Kraijna
