Gisteren ging de communautaire dialoog van gemeenschap tot gemeenschap na het nodige getouwtrek eindelijk van start. Aan tafel zitten vertegenwoordigers van twee van de drie Belgische taalgemeenschappen en de drie gewesten. Nadat onderhandelingen over een eventuele grote staatshervorming via de partijvoorzitters mislukten, is het nu aan hen om de politieke crisis die het land sinds juni 2007 in de wurggreep houdt op te lossen.
Hoewel deze formule misschien wel tot een staatshervorming kan leiden, kan men zich vragen stellen bij de democratische legitimiteit van het hele gebeuren. Waar in 2007 de onderhandelaars zich nog baseerden op de uitslag van de verkiezingen, op de keuze van de burger, om uit te maken wie zou onderhandelen en wat de doelstellingen waren, is het huidige kransje onderhandelaars geenszins het resultaat van een democratische stembusgang. Het is veeleer een gevolg van de zelfbenoemingsdrang van Vlaamse excellenties die menen dat hun moment de gloire aangebroken is. Kris Peeters ploegje ruikt een kans zichzelf de geschiedenis in te schrijven.
Zo komt het dat, zonder enige vorm van parlementair overleg, zonder enige relatie tussen de onderhandelaars en het kiezerskorps, zich nu twee groepen tegenover elkaar aan de onderhandelingstafel positioneren die beide claimen in naam van de bevolking te spreken. De eerste vraag die zich dan ook stelt is waar is de democratische controle van deze bevolking op deze onderhandelaars. Meer zelfs, waar is de parlementaire controle van de federale volksvertegenwoordiging op deze politici die weliswaar over de toekomstige werking van het federale niveau onderhandelen maar echter geen verantwoording aan het federale parlement verschuldigd zijn?!
En is deze dialoog van de gemeenschappen, waarbij men voor alle gemak de Duitstalige gemeenschap achterwege laat, eigenlijk niet een defacto confederalisering van ons land? De onderhandelingen over het federale niveau verlopen nu tussen twee entiteiten die men vooral aan Vlaamsnationale zijde graag zou zien als van elkaar onafhankelijk optredend, die onderhandelen over wat het federale niveau nog zal mogen doen. Een select kransje, zonder enige noemenswaardige democratische legitimiteit, vijst met andere woorden het land uiteen zonder ook maar aan iemand, of het zou het eigen partijbestuur moeten zijn, verantwoording af te leggen. Het roept veel vragen op over de waarde van het systeem dat men ons via het onderwijs en de media als democratie probeert te verkopen…
Categorie: autocratie, België, communautaire kwestie, gemeenschappen, gewesten, Kris Peeters, Rudy Demotte, separatisme, staatshervorming, technocratie
