Het doet vreemd aan, een crisis in de Belgische politiek die niet als communautair verpakt wordt. Nog vreemder is het wanneer dit soort niet-communautaire crisis veroorzaakt is door iemand zoals bijna ex-premier Leterme. De man die tijdens de vorige verkiezingen een hard communautair programma hanteerde en al tweemaal genekt werd door communautaire crisisjes lijkt nu volledig onder te gaan in een crisis die draait rond de fundamentele beginselen van ons democratisch bestel.
Opmerkelijk zijn vooral de reacties naast de golf van verbouwereerdheid over het met de voeten treden van de scheiding der machten. Van enige communautaire perikelen lijkt geen sprake te zijn; Nederlands- en Franstalige politici veroordelen eensgezind de schending der machten en zijn het zo goed als eens over de gevolgen die dit heeft voor de huidige, bijna ex-, regering Leterme.
Meer zelfs, her en der horen we in de media dat men een crisis van dergelijke omvang niet gezien heeft sinds de ontsnapping van Dutroux in 1998. Een aangeslagen Yvan De Vadder was de eerste om de sfeer in de Wetstraat vorige donderdag zo te omschrijven en sindsdien hebben we dergelijke uitspraken al meer gehoord. De schending van de scheiding der machten en de regeringscrisis die er uitvoortvloeide wordt als erger ervaren dan vele andere crisissen die we de afgelopen tijd over ons uitgestort kregen.
Opvallend is toch wel dat de veelbesproken communautaire crisis, tijdens dewelke de media het einde van ons land aankondigde, door diezelfde media nu dus als van lagere rangorde voorgesteld wordt dan de huidige crisis. De stemming van het splitsingsvoorstel van B-H-V, het opblazen van de communautaire onderhandelingen, de vele ultimatums, vette vissen en andere politieke onzinnigheid zijn, aldus de media, klein bier ten overstaan van wat nu gebeurd.
Voeg daarbij ook het feit dat de regering Leterme deze maal werkelijk op zijn laatste benen lijkt te lopen en men krijgt de indruk dat deze crisis inderdaad veel ernstiger is dan alles wat we sinds 10 juni 2007 gezien hebben. De huidige crisis lijkt dan ook het communautaire geredetwist van het afgelopen anderhalf jaar, of moeten we zeggen van de afgelopen jaren, in perspectief te plaatsen. Er zijn veel enstiger zaken dan B-H-V of het niet benoemen van een paar balorige burgemeesters.
Als er dan ook iets goeds uit de huidige crisis voort kan komen is het een welgemeende waarschuwing aan het adres van de bevolking om zich niet langer te laten misleiden door de verhaaltjes van de politieke machtsgroepen. Om niet langer mee te lopen in de holle communautaire retoriek. Om zich niet langer te laten verleiden met allerlei verhaaltjes over Goed Bestuur en nieuwe politieke halfgoden die menen de waarheid in pacht te hebben!
Categorie: communautaire kwestie, democratie, Politieke crisis, Scheiding der machten, Yves Leterme
