De oorlog in Vietnam is en blijft een beklijvend onderwerp, waar al menig regisseur middels een meer of minder geslaagde prent zijn eigen idee over heeft willen geven. Vaak betreft het óf een typische actieprent genre Rambo óf een beklemmend oorlogsdrama à la Stone. Soms duikt echter een andere impressie op zoals The Quiet American van Philip Noyce naar het gelijknamige boek van Graham Green.

Hoewel de film initieel draait rond de strijd tussen de oudere London Times-journalist Thomas Fowler en de jonge Amerikaanse oogarts, Alden Pyle om de hand van de jonge Vietnameese schone Phuong, is de prent veel meer dan een liefdesdrama tegen een koloniale achtergrond. Fowler dreigt naast zijn Vietnameese vriendin ook zijn job als correspondent in Saigon te verliezen en is op zoek naar een sterk verhaal wat hem zijn standplaats in Saigon verzekerd. Pyle van zijn kant houdt er blijkbaar aparte ideeën op na over de toekomst van Vietnam en gaandeweg verzeilen beide heren in elkaars private en professionele leven. 

Niets is wat het lijkt in het Saigin van 1952. Terwijl nette dames schijnbaar onbezorgd genieten van hun ijsje op de vele terrasjes van het huidige Ho Chi Min Stad, slachten Vietnamezen, Fransen, nationalisten en communisten elkaar bij bosjes af op het platteland. Terwijl Pyle Fowlers leugens ontmaskerd, blijkt hij ook niet de eenvoudige oogarts te zijn voor wie hij zich uitgeeft. Men kan nu eenmaal veel meer dan brilmonturen maken van de plasticderivaten die de CIA het land binnensmokkeld.

The Quiet American is niet de typische Charlie Vietnam-film die het moet hebben van de gruwel waar Amerikaanse soldaten en hun bondgenoten aan blootgesteld werden, noch van de napalmbombardementen die het immense leed van de Vietnameese bevolking dienen te illustreren. Een goed verhaal met de nodige sfeerschepping en suggestie volstaan om de rol van de CIA en bij uitbreiding heel de Westerse betrokkenheid in Vietnam op subtiele wijze aan de kaak te stellen.

Normvervaging lijkt de norm te worden. Nadat Tommeke Boonen positief testte op cocaïne, samen met heroïne nog steeds de harddrug par excellence, blijkt uit de meeste reacties in de pers dat men zich daar op zich nog niet zo aan stoort. Tommeke heeft iets doms gedaan, maar veel meer dan een jeugdzonde ziet men er niet in. Een schare trouwe supporters treedt hun held dan ook bij in het minimaliseren van het voorval.

Verwijzingen naar buitenlandse dopingzondaars die ongestraft verder mochten fietsen, het afzwakken van de feiten, het is maar een jeugdzonde tot het ronduit in twijfel trekken van de ernst van harddruggebruik, het kan allemaal. Sommige opiniemakers menen zo ver te moeten gaan cocaïnegebruik een vanzelfsprekendheid te noemen in het uitgaansleven van de jeugd van tegenwoordig. Qua kaakslag aan de jongeren die zich wél aan de regels houden en druggebruik verwerpen kan dit alvast tellen. Voorwaar, wat men al niet doet om een gevallen wielergod te verdedigen.

Tommeke straffen lijkt dan ook not done. Minister van Sport, Bert Anciaux, hulde zich alvast in waas van juridische bepalingen en liet verstaan dat de Vlaamse gemeenschap Tommeke niet kan straffen. Cocaïne staat nu eenmaal niet op de dopinglijst waar Tom op getest werd met zijn drugsplasje. En als het van wielerminnend Vlaanderen afhangt zal Tommeke inderdaad niet gestraft worden.

Men kan zich echter afvragen of het verzameld Boonen-front hun idool wel zo’n dienst bewijzen met hun verzet tegen een eventuele straf. Boonen blonk de laatste tijd niet echt uit in een voorbeeldig gedrag. Naast het snuiven van een lijntje ging Tommeke de laatste maanden ook al een paar keer over de schreef wat het verkeersreglement betreft. Snelheidsovertredingen, rijden onder invloed, in de Tour en op de fiets kan het misschien, op de openbare weg niet.

Boonen is het slachtoffer van veel geld te verdienen op jonge leeftijd, vergoelijkt men Tommeke’s recentste escapade. En daar is het paard net gebonden. In plaats van alweer eens te pardonneren, dient men net straffend op te treden, zodat de Kempense spurtbom opnieuw weet wat kan en wat niet kan. Een goeie straf kan Tom meer persoonlijke en profesionele miserie besparen. Een goeie straf kan net dat goeie voorbeeld zijn waar men het zo graag over heeft in deze zaak.

Vandaag is het dag op dag een jaar geleden dat, met dank aan een media-offensief en 800.000 kiezers, ons land in een periode van zware politieke crisis terechtkwam. Yves, God in Vlaanderen zoals de kranten kopten, zou het allemaal eens veranderen. De kiezer leek de Verhofstadt, the sequel moe te zijn en wilde blijkbaar verandering.

En verandering heeft hij gekregen. Leterme en co gaven blijk van alles behalve de noodzakelijke eigenschappen voor politiek van topniveau. De nieuwe generatie van CD&V meende aan politiek te kunnen doen zonder zich wat aan te trekken van de elementaire regels van de kunst. Realistische voorstellen waren er niet, onaanvaardbare eisen daarentegen wel. Discretie, respect voor tradities die hun deugdelijkheid al bewezen hebben en zin voor realiteit bleken met de regimewissel van 10 juni 2007 verdwenen te zijn.

Hoewel speculaties over het niet uitdoen van de rit, het vallen van de regering, van tijd tot tijd in de media opduiken, ziet het er toch naar uit dat we, dag op dag een jaar na de verkiezingen, er vrij zeker van kunnen zijn dat we met premier Leterme nog een heel einde te gaan hebben. Meer zelfs, na deze regering Leterme volgt er vast nog eentje onder leiding van de West-Vlaamse geitenboer.

Zo valt het op dat men de laatste tijd niet spreekt over de regering Leterme maar over de regering Leterme I. Getuige daarvan de krantenkoppen en mediacommentaren van de laatste maanden; Leterme I mikt op zondag (DS, 12/03/08), Ook PS zegt Ja aan Leterme I (HLN, 20/03/08), Leterme I al in gevaar (DM, 28/04/0 en zo voort. Meer zelfs, ook op de website van de premier vinden we het numerieke toevoegsel.

Vreemd toch, dat men terwijl er maar één regering Leterme geweest is op federaal niveau, nu al een rangschikkend nummer heeft toegevoegd. Alsof er nog meer regeringen Leterme gaan komen. Alsof allerlei machtsgroepen het nodig vinden alvast via het lanceren van begrippen zoals Leterme I ons er op voor te bereiden dat we, of we nu willen of niet, nog een tijdje met Yves opgezadeld zitten. We zijn dus gewaarschuwd…

Expo-souvenirs herinneren ons aan lang vervlogen tijden. Zo was België anno 1958 nog een koloniale grootmacht die het hart van Centraal-Afrika controleerde. Hoewel het in deze dagen al giste in de Congo, vertoefde een groot deel van het toenmalige establishment nog in de vaste veronderstelling dat ze nog jaren stevig in het zadel zou zitten in Afrika. De overzeese gebiedsdelen kregen dan ook een prominente plaats toebedeeld op de Expo.

Naast Belgisch Congo controleerde België sinds de eerste wereldoorlog ook nog twee districten van het voormalige Duits-Oost-Afrika. Deze mandaten, Ruanda en Urundi (Rwanda en Burundi), waren, hoewel officieel slechts mandaatgebieden, volledig in het Belgische koloniale rijk geïntegreerd en hadden ook een plaats gekregen op de Expo. Uiteraard kon men in het paleis van Ruanda-Urundi een filatelistisch souvenir kopen, getuige daarvan bovenstaande enveloppe.

Expo-souvenirs remind us of times long gone. So does the above featured expo-cover which was issued as a souvenir from the Palais de Ruanda-Urundi. The expo-hall in which the two Belgian mandated territories, Ruanda and Urundi (Rwanda and Burundi) were represented. Of course, there too, one could obtain a postal souvenir.

Vlaanderen’s vaandeldragers hebben iets nieuws om zich over op te winden. Ditmaal zijn het geen Franstaligen in de Rand of zendingen van de Raad van Europa. Nee, ditmaal gaat een om de gerespecteerde kwaliteitskrant. Niet het type krant dat zichzelf zo noemt, zoals sommige Vlaamse dagbladen dat wel eens doen, maar een echte kwaliteitskrant zoals The International Herald Tribune.

Kop van jut was een artikel over Liedekerke waarin enkele zelfverklaarde Vlaamsnationalisten nog eens alle registers opentrokken en een boompje opzetten over het behoud van het Vlaams karakter van randgemeenten zoals Liedekerke.  

In het artikel gingen de traditionele Vlaamse cliché’s nog eens over de toonbank; WO 1, Franstalige arrogantie, de verdrukking van het Vlaemsche Volk en dergelijke meer. Waarna ook weer fier uitgepakt werd met het verzet zoals de Liedekerkse pogingen om anderstalige kinderen uit de gemeentelijke speelpleinwerking te weren en dergelijke meer. Stoer, heel stoer, zoveel is zeker.

Grappig aan heel het verhaal is dat, hoewel het artikel eenvoudigweg een pak Vlaamsnationale propaganda overneemt, Vlaamse voormannen zoals Geert Bourgeois, hierin vakkundig gevolgd door de media, al onmiddellijk protest aantekenen. Het artikel geeft een verkeerde voorstelling van Vlaanderen luidt het. Enkel en alleen omdat de auteur het Vlaamsnationalisme een niet-gewelddadige vorm van fascisme noemt. Een politiek fenomeen dat, aldus de krant, in heel Europa de kop op steekt.

Een terechte conclusie dus. Op basis van een correcte analyse ook trouwens. Al moet men daar het arikel helemaal voor gelezen hebben. Wat sommige Vlaamse voormannen duidelijk niet gedaan hebben. En daar wringt het schoentje. In Vlaanderen zelf wordt het voorgesteld alsof de krant Vlaanderen uitscheldt voor een heikneuterig, fascistoïde en crapuleus regiotje. Wat de krant niet doet. Al is het toch wel treffend dat net door deze kortzichtige reacties het artikel een nog hogere graad van waarheid krijgt…

Ook de ministaatjes sprongen in de Expo-dans. Liechtenstein vierde de wereldtentoonstelling met de uitgifte van twee Expo-zegels.

Europe’s micronations also celebrated the World’s Fair. On occasion of Expo ‘58 Liechtenstein issued 2 stamps.

FDC met een van de Tsjechoslovaakse Expo-zegels. Naast deze zegel gaf Tsjechoslovakije ook een hele reeks luchtpost (legiposta) zegels uit ter gelegenheid van Expo ‘58. Op de zegel is het pavilioen van de Tsjechoslovaakse Volksrepubliek te zien.

An FDC with the Czechoslovakian Expo ‘58-stamp. Besides this stamp Czechoslovakia also issued a series of airmail stamps (legiposta) also on the Expo ‘58-theme. The pavilion of the Czechoslovakian People’s Republic is featured on the above stamp.

Opnieuw een landendag-FDC. Op 6 september 1958 hield men op de Expo de Benelux-dag, exact 14 jaar na het ondertekenen van het Benelux-verdrag op 5 september 1948. Let ook op de rechthoekige stempel. Geslaagde samenwerking van vrije mensen lezen we, in ene periode waarin enerzijds de herrinnering aan de onderdrukking van de 2de wereldoorlog nog levendig was en anderzijds het concept Vrijheid door het Westen gebruikt werd in de ideologische strijd met het Oost-Blok.

Again a country-days-FDC. On September 6th World’s Fair celebrated the BENELUX-union, an economic union between Belgium, the Netherlands and Luxemburg, only a day after the union’s 14th anniversary. Mind the square marking stating the BENELUX was a succesfull cooperation of free people. A small mark that says a lot about the period it was used in. The memories of brutal oppresion during the Second World war were still fresh and on the other hand the West fought a cold war with the Soviet Bloc in which the concept of freedom was used as an ideologic weapon.

Twee FDC’s met de Italiaanse Expo-zegel, afgestempeld in Milaan en Pescara.

Two FDC’s with the Italian World’s Fair issue, canceled at the Milan and Pescara philately office.

FDC met de Spaanse gelegenheidszegels over Expo ‘58. Info over een eventueel Spaans postkantoor op de Expo is altijd welkom.

A FDC with Spanish Expo-stamps. Info on a possible Spanish postoffice at the World’s Fair is always welcome.