In de verte horen we al weer de hoefijzers van uw paardje op onze daken. Hopelijk ligt het niet te glad, anders zou het arme dier misschien nog wel eens een pootje kunnen breken. Net zoals Piet. De zak is toch niet te zwaar? Want met al die kleine kinderwensen zou het wel eens een grote hoop geschenken durven worden. En zo’n zwaar gewicht is slecht voor de rug, dat is intussen genoegzaam bekend.

En u, beste Sinterklaas? Bij uw aankomst in Antwerpen zag u er weer even goed uit zoals altijd. Hoe doet u dat toch, zo die tand des tijds weerstaan? U zou een pak dames – en her en der ook heren – een reuzegroot plezier doen mocht u hen enkele van uw truckjes vertellen. En er zal vast en zeker een fabricant zijn die er aardig wat centen voor veil heeft. U kent vast en zeker de geijkte kanalen om uw kennis ten gelde te maken. En een extra cent komt u wellicht ook goed van pas in deze tijden van crisis. Zeker met al die kinderwensen.

Over fabrikanten trouwens gesproken, Sinterklaas. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog een briefje schreef aan u, maar er moet me nu toch even iets van het hart. Kan u dit jaar aub enkel ecologisch en sociaal verantwoorde geschenkjes brengen? Met de klimaattop van de allerlaatste kans in Cancún en de sociale afbraak hier in Europa en elders in het achterhoofd, zou dat misschien wel het mooiste geschenk van allemaal zijn. Alvast bedankt!

Met vriendelijke groet, ook aan Piet,

Thomas

Het is eens iemand anders die blijk geeft van een haast hemeltergende wereldvreemdheid. De N-VA-er die zijn overstap naar de separatistische partij met de mededeling dat het de enige partij is die eigenlijk echt weet wat er bij de Vlaming leeft, gaf hiermee opnieuw blijk dat hij en bij uitbreiding zowat heel de zwartgele Lijst De Wever geenszins weet wat er leeft bij de mensen.

Dat bleek recent nog met de peiling van De Standaard en de VRT naar de kiesintenties van de mensen. Een ruime meerderheid van de Vlamingen, 85% gaf aan vóór het behoud van België te zijn. Meer dan 40% wenste zelfs een status quo of een versterking van de Belgische staat en hoefde niet meer autonomie voor de regio’s. 13 % van de N-VA kiezers wenste zelfs een unitair België, lees: een België zonder regio’s en gemeenschappen, zonder Vlaanderen!

Dat alles staat in schril contrast met én de doelstellingen van N-VA (gefasseerd separatisme en een republikeinse staatsvorm), de verklaringen van Bart De Wever zelf als zou hij 80% van de Vlamingen vertegenwoordigen én dat al die Vlamingen absoluut een confederaal België zouden willen. Waarbij confederaal gelezen kan worden als een België met separatisme in de wachtkamer, klaar om ieder moment binnen te vallen.

Hoe breed de kloof tussen politiek en bevolking wel is, bleek vandaag nog maals met de beruchte Nota De Wever waarin het N-VA boegbeeld bij uitstek voorstellen doet voor een ‘aanvaardbare’ staatshervorming. Veel meer dan een opgeschoond doorslagje van het minimumprogramma van zijn eigenste N-VA is het niet, met als doel het verder opsplitsen van ons land.

Absoluut noodzakelijke aanpassingen, zoals de invoering van een federale kieskring - een kostenloze oplossing voor BHV -  of het opnieuw federaal beheren van de bevoegdheid voor buitenlandse handel of milieu, zijn nergens te bespeuren. Het betreft opnieuw een rondje splitsen zonder enige visie of het ware deze van het separatisme met zijn redenering dat alles goed is, als het maar minder België is. Dat de bevolking anders én beter wil, doet er blijkbaar niet toe. Hoe wereldvreemd kunnen sommige politici toch zijn?!

Een paar honderd betogers voor België, klinkt het ridiculiserend in Knack. Wie er bij was wet beter. Voor meer foto’s van de mars van afgelopen zondag, klik op de bovenstaande foto.

D’Apres Knack, seulement quelques centaines de Belges convincues  participent à la manifestation Belge. Ceux qui participaient savent qu’ils etaient avec plus de quelques centaines. Pour plus de photos du manifestation, cliquez sur la photo.

Nooit eerder leek de pers zo eensgezind als het op cijfers aankomt. Nooit eerder rondde men ook zo nauwkeurig af. 1850, op de kop af. Dat was, aldus de verenigde persmiddens in ons land, het aantal Belgen die gisteren gevolg gaven aan de oproep om in de hoofdstad te betogen voor de eenheid van ons land. Treffend, zo meldden diverse persjongens en –meisjes ons, drie jaar terug konden nog 35.000 mensen gemobiliseerd worden voor de toenmalige mars met hetzelfde doel. Zwak, ontgoochelend, het zijn maar een paar adjectieven die de mars opgekleefd krijgt, tot groot jolijt van het verzameld anti-Belgisch, Vlaamsnationaal en Walligant geweld.

Een afwijkende stem vonden we in het buitenland. De NOS meende enkele duizenden, toch meer dan tweeduizend dus, Belgen door de straten te zien trekken. Volgens de organisatie zelf, meldde de opgetrommelde politie 3500 manifestanten, de organiserende Belgen zelf meer dan 5000. Of, omgerekend, meer dan het dubbele dan de Belgische pers meende te erkennen. Het spreekt voor zich dat dergelijke, uiteenlopende aantallen de nodige vragen oproepen. Zeker in deze tijd en deze wereld, waarin aan getallen almacht wordt toegekend. Zelfs aan fictieve getallen, zoals de vijftig procent Nederlandstalige kiezers die op de separatisten van Bart De Wever zouden kiezen volgens de zoveelste peiling, of de negentig procent Nederlandstaligen die volgens een banale poll op het Nieuwsblad vonden dat de Vlamingen in de hele BHV saga geen toegevingen moesten doen.

Dat getallen en procenten relatief zijn, illustreren deze en andere voorbeelden, op treffende wijze. Dat sommige ramingen volslagen nonsens zijn, illustreren de mars van gisteren op pertinente wijze. Wie er bij was en verder keek dan het pleintje aan het Noordstation, kon niet anders dan erkennen dat er inderdaad zoals de NOS ons wist te melden, enkele duizenden manifestanten opgedaagd waren. Overtuigde Belgen uit alle hoeken van het land. Dat werd duidelijk toen ze zich na afloop van de mars over de perrons van Brussel Zuid verspreidden om zich, milieubewust, huiswaarts te begeven. Veeltalig ook, getuige daarvan de spandoeken, de slogans en de vele conversaties tussen Belgen van welke gemeenschap dan ook. Wie er bij was en onbevangen, zonder vooroordelen keek, kan dit alleen maar beamen.

De media van hun kant, gaven niet echt blijk van zoveel objectiviteit. Hun beeldvorming van de mars werd goed georchestreerd. 1850 was het cijfer waar ze unisono op afklokten, nog voor de mars goed en wel op gang getrapt was. Vooral Franstaligen ook, nog voor men goed en wel geluisterd had. Om nog maar te zwijgen over de macht van het beeld. Een uitvergroot shot verkleint de grootste mars tot de kleinste optocht. Aan de Reyerslaan weten ze daar alles van. Wie de beelden van VRT vergeleek met die van NOS, zag bij onze noorderburen drie maal zoveel betogers en die draaiden dan hun beelden dan nog maar halverwege de optocht. Straf. Had de NOS soms bussen figuranten opgetrommeld om het geheel wat meer body te geven, of schort er iets aan de montage van de Vlaamse en Waalse nieuwsredacties?

Dat er wat schort aan de berichtgeving, illustreerden de scheve vergelijkingen die het zoveel journalistiek talent gisteren en vandaag maakte. Amper veertien dagen had men nodig om gisteren een 5000 manifestanten op straat te krijgen. Tot nog geen 2000 herleid, vergeleken de journalisten dit met de vijfendertigduizend van drie jaar terug, om vervolgens tot de gevolgtrekking te komen dat België echt geen volk meer trekt. Dat de mars in 2007 veel beter voorbereid was, weken op voorhand aangekondigd was en toen ook via de grote perskanalen publiciteit genoten had en dat dit gisteren niet het geval was, zei men er niet bij. Appelen met peren vergelijken, noemt zoiets. Ernstig kan men dat niet echt meer noemen.

Waarom toch? Waarom toch doet de verenigde Belgische pers graag zo denigrerend over iedere uiting van vaderlandsliefde? Waarom wordt iedere optocht, manifestatie of wat dan ook onder de driekleur geboycot of kapotgeschreven? Waarom wordt ieder deelnemersaantal onderschat. Eenzelfde aantal zwart-gele schreeuwers in Vilvoorde wordt door media snel meer dan 5000, terwijl de dappere Belgen aan het Noordstation gisteren tot amper 1850, en geen man of vrouw meer, herleidt werden. Treffend.

Ja, er is een kloof in ons land! Er is een diepe, steeds breder wordende, kloof tussen de realiteit op het terrein en hoe deze ons door de media voorgeschoteld wordt. Plaats voor echte, doorwrochten journalistiek is er in het huidige gecommercialiseerde medialandschap niet meer.  Dus worden tussen 3.500 en 5.000 overtuigde Belgische burgers in Brussel in de krant nog nauwelijks 1850 oude Belgicisten. Lekker geridiculiseerd, zodat regionalisten en separatisten zich toch maar niet geschoffeerd zouden voelen…

Op 6 juni is het weer zover! Dan fietsen we met B-Plus weer voor een beter België en een betere verstandhouding tussen de verschillende taalgemeenschappen in ons land. Hoewel de politiek vaak anders is, staan Nederlands- en Franstalige Belgen elkaar helemaal niet naar het leven. Om de goede verstandhouding tussen de burgers in de verf te zetten en in deze barre politieke tijden te versterken, organiseert B-Plus Oost-Vlaanderen ook dit jaar het fiets- en verbroederingsevenment De Rivier die Ons Samenbrengt!

Praktisch:
(version Français en dessous)

- Fietstocht

Start: om 10 uur onder de Scheldebrug te Zwijnaarde (Adolphe della Faillelaan) en in Doornik aan « La Patinoire » (Quai des Vicinaux).

Omstreeks 11.30 uur mogelijkheid tot aansluiting bij de groep in Gavere
bij de Scheldebrug (Scheldestraat) en in Pottes nabij het Kerkplein.

Deelname gratis

- BBQ:

In het Liedtspark in Oudenaarde vanaf 13 uur. Ook diegenen die niet deelnemen aan de fietstocht ook welkom zijn!

Prijs BBQ: Leden: €13/pp, Niet-leden: €15 €/pp (1 aperitief inbegrepen), te storten op bankrekening 733-0565258-69 op naam van B PLUS Oost-Vlaanderen.

- Inschrijving:

Via mail voor 30 MEI 2010 naar willy.peerens@skynet.be met vermelding van naam, voornaam, het aantal deelnemers aan de fietstocht en BBQ en het vertrekpunt (Gent of Gavere) EN door storting van het verschuldigde bedrag. De overschrijving geldt als inschrijvingsbewijs.

Aarzel niet uw vrienden en kennissen uit te nodigen ! Allemaal samen voor een beter België!

——————————————————————–
Pratique:

- Balade cycliste

Depart: à 10 heures à « La Patinoire » à Tournai (Quai des
Vicinaux) et au pont sur l’Escaut à Zwijnaarde (Adolphe della Faillelaan).

Vers 11.30 heures, possibilité de joindre le groupe à Pottes (Place de l’Eglise) et à Gavere, près du pont sur l’Escaut (Scheldestraat).

Participation gratuit

- BBQ:

Aura lieu au Parc Liedts à Audenarde à partir de 13 heures. Il est bien entendu que les non-cyclistes sont également les bienvenus!

Prix du BBQ: Membres: €13/pp, Autres: €15/pp € (1 apéritif inclu), à verser au compte bancaire 733-0565258-69 au nom de B PLUS Oost-Vlaanderen.

- Inscription:

Se fera par l’envoi, avant 30 MEI 2010 d’un courriel à willy.peerens@skynet.be avec mention de nom, prénom et du nombre des participants, aussi bien au barbecue qu’à la balade (avec indication: Tournai ou Pottes) ET par virement de la somme dûe.

Plus d’info: www.wordpress.bplusoostvlaanderen.com et www.bplus.be

N’hésitez pas d’inviter vos amis et connaissances ! Tous ensemble pour un meilleur Belgique !

De slag die op 11 juli 1302 in het Kortrijkse plaatsgreep staat volkomen los van de hedendaagse gedachten die schuilgaan achter het vieren van 11 juli. De guldensporenslag was geen uiting van een taalstrijd of een strijd voor statelijke onafhankelijkheid. Waar het om draaide waren de gepolariseerde verhoudingen tussen sociale groepen in Vlaanderen, waarbij de rijkere machtselite in conflict gekomen was met de lagere machtsgroepen zoals de gilden die het volk voor zich wisten te mobiliseren. Dit conflict vond bovendien plaats in het kader van een strijd tussen enerzijds de grafelijke overheid en haar suzerein, de Franse koning, waarbij de graaf als vazal van de Franse koning in het Frans-Engels conflict van eind 13de eeuw kant gekozen had voor diens tegenstander, de Engelse koning. De slag draaide dan ook niet om financiële transfers, kieskringen of welk communautaire kwestie dan ook.

Dat de slag weinig van doen heeft met het Vlaams gewest van nu of de separatisten van vandaag, die de slag wel gerecupereerd hebben om het volk aan hun kant te krijgen door het rondstrooien van myhthes, bewijst ook de samenstelling van de troepen die op 11 juli 1302 op elkaar inhakten. De graafschappen Namen en Henegouwen, de Walen zeg maar, steunden de Vlaamse steden Brugge, Gent en Ieper in hun strijd tegen de Vlaamse machtselite, de patriciërs, die de Fransen steunden. Brabant van zijn kant, waaronder Antwerpen en Brussel vielen, koos de kant van Frankrijk terwijl Limburg, Luxemburg en Luik in het hele conflict afwezig waren. 11 juli vieren in Limburg of Brabant, zoals met de Gulden Ontsporing in Brussel, is dan ook vreemd te noemen. Meer zelfs, het is het, door het verkrachten van de historische waarheid, genadeloos recupereren van het volk voor 21ste eeuwse politieke doeleinden.

Bovendien is het ook bijzonder wrang te noemen dat men net 11 juli, toen zovelen meegezogen in de machtsspelletjes van de hun dominerende elite’s het leven verloren voor een zaak die zelden de hunne was. 11 juli is een feestdag gebaseerd op een slag die net de illustratie is van de onbeschaafde wijze waarop men in het verleden politieke conflicten oploste; met het vermoorden van zijn tegenstanders. Het is dan toch bijzonder pijnlijk dat men in een 21ste eeuwse democratie waar men vrede en verdraagzaamheid hoog in het vaandel zegt te dragen, een feestdag hanteerd waarbij men dergelijke barbaarse slag viert. Voor de 21ste eeuwse Vlaamse voormannen is dit uiteraard geen probleem. Hun agressieviteit en extremisme past perfect bij de Guldensporenslag. Sommigen zijn nu eenmaal nooit verder geevolueerd dan een Middeleeuwse levensvisie…

En dat laatste roept toch wel wat vragen op. Enerzijds was 65 procent van de kiesgerechtigde Nederlandstalige Belgen van mening dat CD&V en N-VA, die toch grotendeels verantwoordelijk zijn voor de zware politieke crisis waar ons land de laatste twee jaar met te kampen had, geen niet de geschikte partijen zijn om verder  te regeren. Bovendien stemde 10 procent niet eens voor wat gezien kan worden als de grote partijen! Vijf procent vond het zelfs nodig blanco of ongeldig te stemmen. Dat zijn zware cijfers. Meer zelfs, dát zijn dé cijfers van deze verkiezingen.

Eén conclusie is alvast dat de bevolking zichzelf door een substantieel deel van de eigen in-group een serieuze pad in de korf heeft laten zetten. Voor wie oprecht bezig is met de toekomst, is vandaag dan ook een dag van regionale rouw. Net de partijen die verantwoordelijk waren voor het achteruitboeren van ons land, die het land regelrecht de afgrond ingereden hebben de voorbije twee jaar, worden daar electoraal voor beloond. Kan de politieke paradox nog groter zijn?

Al moeten we er meteen aan toevoegen dat er in het verleden wel meer een opvallende correlatie was tussen crisis en het succes van partijen die geen oplossingen maar holle frasen aanboden zoals ondermeer N-VA doet.  Meer zelfs, in de huidige tévécratie, waarbij electoraal succes grotendeels bepaald wordt door het succes van politici in spelletjesprogramma’s, zou het niets minder dan een mirakel geweest zijn mocht de  kiezer het licht gezien hebben en echt gekozen hebben voor verandering.  

Dat licht scheen evenwel gisteren niet en dus hypothekeerde de kiezer zijn toekomst met een keuze voor conservatieve en destructieve krachten die het volledig aan enig haalbaar én toekomstgericht project ontbreekt. Dat gebeurde niet enkel in België. Ook in de ons omringende landen koos de kiezer vooral voor behoudsgezinde krachten die vaak zelf mee de crississen veroorzaakt hebben. En dat is jammer gezien de immense uitdagingen waar we voor staan.

Eén en ander roept dan ook vragen op naar de wijze waarop deze keuze gebeurd. Politici zijn er altijd als de eersten bij om de verkiezingen tot de hoogmis van de democratie te bombarderen en de uitslag daarvan sacrale eigenschappen toe te kennen als zijn de geheel objectief tot stand gekomen wil van het volk. De vraag die zich stelt is evenwel of het volk wel objectief kan kiezen? Of het volk wel op objectieve wijze ingelicht wordt over de alternatieven die het heeft tijdens de stembusgang. De invloed van de moderne massamedia, verstrengeld als deze zijn met allerlei economische en politieke belangengroepen, vormt een niet geringe bias van de keuze. En wat als de keuze van het volk de toekomst van datzelfde volk hypothekeert? Is de democratische keuze (?) bijvoorbeeld belangrijker dan het oplossen van, soms zelfs levensbedreigende, problemen zoals de klimaatcrisis of de sociale crisis?

Volgens Vlaamsnationalisten, rattachisten, separatisten en andere verdwaasde geesten bestaan ze niet en hebben ze nooit bestaan. Toch waren er meer dan 35.000 aanwezig op het BELGAVOX-concert op 17 mei jl. aan de voet van het Atomium! Toch had ook de eerste editie van het B-Plus Oost-Vlaanderen verbroederingsgebeuren De Rivier die Ons Samenbrengt diezelfde dag een grote opkomst! Toch vierden ook in Oudenaarde de Belgen hun verbondenheid en gaven zij, net als in Brussel, hun afkeer te kennen van het platte volksnationalisme à la N-VA of VB!

Hoe vaak hebben we het al niet moeten horen. Dat wij, Belgen, niet bestaan! Hoe vaak werd ons bestaan door separatisten en rattachisten al niet ontkend?! Telkenmale opnieuw brengen Belgische hoogdagen zoals 21 juli, BELGVOX of de mars van 18 november 2008 ettelijke tienduizenden en honderdduizenden Belgen op straat. Voor een volk dat niet bestaat kan men er dan toch wel heel wat van mobiliseren. Vlaamsnationale hoogmissen op hun beurt halen amper 1.500 à 3000 man, terwijl het op de rattachistische manifestaties van het RWF  met een vergrootglas zoeken naar deelnemers zoeken is.

Toch blijft deze extremistische minderheid een hoge borst opzetten! Toch blijft zij onverwijld het bestaan van ons Belgen ontkennen en hakt zij ongenadig verder op ons land in! Maar wat zijn die tienduizenden Belgische feestvierders van 17 mei 2009 dan? Een zinsbegoocheling?! Een fata morgana?! Of misschien veeleer een illustratie van het échte buikgevoel van een bevolking die het communautaire en separatistische gezwets niet langer accepteert?!

De beperktheid van geest, de irreële idolatrie van het eigen volk is zo niet langer het monopolie van de klassieke Vlaamsnationale groepringen zoals het VB, de eerder vermelde VU en haar erfopvolger N-VA of de VVB. Ook de klassieke partijen van de vroegere zuilen werden er meer dan ooit met besmet. Het resultaat mag er dan ook zijn. Bijna tien jaar na het einde van de enige salonfähige Vlaamsnationale partij, wordt de Vlaamse gewest- en gemeenschapsregering, gekenmerkt door aftandse Vlaamsnationale reflexen, zoals een huiverige houding tegenover alles waar nog maar een zweem Frans aan hangt. Terwijl in Gent telecomoperatoren en kandidaten van de voornaamste politieke partijen in het Turks campagnes voeren en in het onderwijs meer Engels dan welke andere taal gehoord wordt, pint men zich op het Martelarenplein vast op relicten van het oude Vlaamsnationalisme à papa zoals B-H-V.

De uitzaaiingen van het Vlaamsnationale separatisme van de VU of het VB beperken zich echter niet tot de overname van een deel van hun discours door de drie traditionele partijen. Hun nadruk op streek en lokale eigenheid vertaald zich in een nieuw fenomeen; het politiek provincialisme. Het is nu niet langer Vlaanderen als gewest of gemeenschap waar het allemaal om draait. Nee, de eigen provincie wordt het nieuwe territorium waar de strijd om draait. Een gebied dat verdedigt moet worden tegen het Vlaamse regionale niveau.

Zo lezen we bij de Oost-Vlaamse kopstukken in Metro vandaag (pg. 4) dat er nood is aan een versterking van het Oost-Vlaams gevoel: lees identiteit, dat Oost-Vlaanderen achter gesteld wordt door in het Vlaams gewest en dat de Oost-Vlamingen in de Vlaamse regering niet voldoende vertegenwoordigd zijn. Het zijn altijd de Antwerpenaars die de lakens uitdelen in de regering en dat moet wel eens gedaan zijn, klinkt het. Oost-Vlamingen moeten fier zijn op hun eigen provincie en hun identiteit.

Identiteit, onderdrukking en achterstelling door een andere bevolkingsgroep, het zijn net dezelfde ingrediënten  die we terugvinden in het klassieke Vlaamsnationalistische en separatistische discours. De nationalistische kanker zaait zich dus uit, nu ook binnen de eigen groep waar men in deze electoraal harde tijden op zoek gaat naar nieuwe vijanden om zich tegen te kunnen afzetten. Alweer op basis van flauwe, immens relatieve, kenmerken, zoals we dat op het Vlaams niveau eerder ook zagen. Nu gaat het nog over een gevoel en een zacht ongenoegen. Maar wat brengt morgen? West-Vlaamse ratten, rol uw matten?!